
.
-คืนหนึ่ง ณ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์ อุบลราชธานี
มีคนบ้าชาวอีสานสามคนออกมานั่งเล่นริมสนามหญ้า
ข้างอาคารผู้ป่วย คนที่หนึ่งแอบหยิบไฟฉายของ รปภ.
มาฉายเล่นด้วย ขณะฉายขึ้นท้องฟ้าไปมา ก็นึกขึ้นมาได้
จึงหันไปถามเพื่อนคนที่สองว่า
---คนที่หนึ่ง "เอ๊า...ขั่นมึ่งไตขึ่นน่ำเล่าไฟฉายหนี่ได้ กู่สิวามึ่งเกงเติบ"
(เอา...ถ้ามึงไต่ขึ้นตามลำแสงไฟฉายนี่ได้ กูจะว่ามึงเก่งมาก)
---คนที่สอง "หึ...ค่าน"
(หึ ขี้เกียจ)
---คนที่หนึ่ง(หันไปถามคนที่สาม) "วาจังใด๋ ไตได้บอมึ่งหน่ะ"
(ว่ายังไง ไต่ได้มั้ยละมึงหน่ะ)
---คนที่สาม "ฮู่ขี่หนิ่ มึ่งสิล่อให่กู่ไตไปฮอดเคิง แล่วมึ่งสิมอด ให่กู่ต๋ก แมนบอ"
(รูขี้นี่ มึงจะหลอกให้กูไต่ไปถึงครึ่ง แล้วมึงจะดับไฟให้กูตกใช่มั้ยล่ะ)
ฮาก็บวกกันหน่อยนะครับ