# แม่แมงป่องกับลูกน้อยบนแผ่นหลัง พฤติกรรมแห่งการปกป้องที่น่าทึ่งในโลกธรรมชาติ

ภาพของ **แมงป่องตัวเมียที่มีลูกตัวเล็ก ๆ จำนวนมากเกาะอยู่เต็มแผ่นหลัง** อาจเป็นภาพที่ดูน่าประหลาดสำหรับหลายคน เพราะแมงป่องมักถูกจดจำในฐานะสัตว์นักล่าที่มีเหล็กในและพิษสำหรับป้องกันตัว แต่เบื้องหลังรูปลักษณ์ที่ดูน่าเกรงขามนั้น แมงป่องกลับมีพฤติกรรมการดูแลลูกอ่อนที่น่าสนใจอย่างยิ่ง และถือเป็นตัวอย่างหนึ่งของการดูแลลูกที่พบได้ในสัตว์กลุ่มอาร์โทรพอด

สิ่งที่น่าสนใจประการแรกคือ **แมงป่องไม่ได้วางไข่แล้วปล่อยให้ลูกฟักออกมาภายนอกร่างกายเหมือนสัตว์ขาข้อหลายชนิด** แต่แมงป่องที่เรารู้จักทั้งหมดเป็นสัตว์ที่ออกลูกเป็นตัว โดยตัวอ่อนจะพัฒนาอยู่ภายในร่างกายของแม่ก่อนที่จะถือกำเนิดออกมา เมื่อคลอดแล้ว ลูกแมงป่องตัวเล็ก ๆ จะรีบปีนขึ้นไปเกาะรวมกันอยู่บนหลังของแม่ และใช้พื้นที่บนแผ่นหลังนั้นเป็นเสมือนสถานที่พักพิงชั่วคราวในช่วงที่ชีวิตยังบอบบางอย่างมาก

ลูกแมงป่องที่เพิ่งเกิดมีรูปร่างแตกต่างจากแมงป่องโตเต็มวัยพอสมควร โดยเฉพาะสีของลำตัวซึ่งมักมีสีขาวหรือสีอ่อนเกือบโปร่งใส เพราะ **โครงสร้างภายนอกหรือ Exoskeleton ยังอ่อนนุ่มและยังไม่แข็งแรงเต็มที่** ในระยะนี้พวกมันยังมีความสามารถในการป้องกันตัวต่ำมาก การอยู่บนหลังแม่จึงช่วยลดความเสี่ยงจากสภาพแวดล้อมและสัตว์อื่นที่อาจเข้ามาทำอันตรายได้

นอกจากนี้ รูปร่างของลูกแมงป่องในระยะแรกยังได้รับการปรับให้เหมาะกับการเกาะอยู่บนตัวแม่ด้วย งานศึกษาด้านพัฒนาการของแมงป่องพบว่า บริเวณปลายขาของลูกระยะแรกมีโครงสร้างที่ช่วยให้สามารถยึดเกาะกับแผ่นหลังของแม่ได้ ก่อนที่โครงสร้างของขาจะเปลี่ยนไปหลังการลอกคราบครั้งแรก การเกาะรวมกันบนหลังแม่จึงไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นส่วนหนึ่งของวงจรชีวิตที่วิวัฒนาการมาเพื่อเพิ่มโอกาสรอดของลูกแมงป่องในช่วงแรกเกิด

ในช่วงเวลานี้ **แม่แมงป่องทำหน้าที่เสมือนเกราะป้องกันเคลื่อนที่ให้กับลูก ๆ** หากเกิดอันตรายจากสัตว์นักล่าหรือสิ่งรบกวน ลูกแมงป่องสามารถอยู่รวมกันบนตัวแม่แทนที่จะต้องกระจายตัวอยู่ตามพื้น ซึ่งอาจทำให้ตกเป็นเหยื่อได้ง่ายกว่า ขณะเดียวกันแม่สามารถเคลื่อนย้ายตัวเองและลูกไปยังบริเวณที่เหมาะสมหรือมีที่หลบซ่อนมากกว่าได้

งานวิจัยเกี่ยวกับพฤติกรรมของลูกแมงป่องระยะแรกยังแสดงให้เห็นว่า การดูแลจากแม่มีส่วนสำคัญต่อการรอดชีวิตในช่วงก่อนลอกคราบ งานทดลองหนึ่งที่ตีพิมพ์ในปี 2024 พบว่า ลูกแมงป่องจำนวนมากสามารถลอกคราบบนหลังแม่ได้สำเร็จ และการมีแม่อยู่ด้วยมีส่วนช่วยให้ลูกสามารถขึ้นไปเกาะรวมกันบนหลังได้อย่างมีประสิทธิภาพ

อย่างไรก็ตาม มีเรื่องหนึ่งที่หลายคนอาจเข้าใจผิด นั่นคือในช่วงที่ลูกแมงป่องยังอยู่ในระยะแรกบนหลังแม่ **พวกมันยังไม่ได้ออกล่าหรือกินอาหารตามปกติ** ระยะก่อนลอกคราบครั้งแรกเป็นช่วงที่ลูกยังไม่พร้อมสำหรับการใช้ชีวิตแบบแมงป่องวัยรุ่นอย่างเต็มรูปแบบ หลังจากผ่านการลอกคราบครั้งแรกแล้ว ร่างกายจึงค่อย ๆ แข็งแรงขึ้น มีสีเข้มขึ้น และเริ่มมีความสามารถในการดำรงชีวิตด้วยตัวเองมากขึ้น

ช่วงเวลาที่ลูกอาศัยอยู่บนหลังแม่ไม่ได้ตายตัวเหมือนกันในแมงป่องทุกชนิด โดยข้อมูลจากการศึกษาวงจรชีวิตของแมงป่องระบุว่า ช่วงเวลาที่แม่และลูกอยู่ร่วมกันก่อนหรือรอบการลอกคราบครั้งแรก **อาจกินเวลาประมาณ 5–30 วัน ขึ้นอยู่กับชนิดและสภาพแวดล้อม** ดังนั้นคำกล่าวที่ว่าลูกแมงป่องอยู่บนหลังแม่ประมาณ 1–3 สัปดาห์จึงถือว่าใช้เป็นค่าคร่าว ๆ ได้ในบางชนิด แต่ไม่ใช่กฎตายตัวสำหรับแมงป่องทั้งหมด

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ลูกแมงป่องจะผ่าน **การลอกคราบครั้งแรก** ซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต หลังจากลอกคราบ ตัวของมันยังคงอ่อนนุ่มอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนที่เปลือกภายนอกจะค่อย ๆ แข็งและมีสีเข้มขึ้น เมื่อลูกมีความแข็งแรงเพียงพอแล้ว พวกมันจึงเริ่มออกจากหลังแม่และใช้ชีวิตอย่างเป็นอิสระ แม้ในบางชนิดลูกอาจยังกลับขึ้นไปอยู่ใกล้แม่อีกระยะหนึ่งเมื่อรู้สึกว่ามีอันตรายก็ตาม

พฤติกรรมดังกล่าวทำให้แมงป่องแตกต่างจากสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอีกหลายชนิดที่หลังจากให้กำเนิดหรือวางไข่แล้วแทบไม่ได้ดูแลลูกต่อ แมงป่องตัวเมียกลับลงทุนกับการดูแลลูกในช่วงสำคัญที่สุดของชีวิต และงานทบทวนด้านชีววิทยาของแมงป่องระบุว่าพฤติกรรมการดูแลลูกลักษณะนี้พบในแมงป่องที่ได้รับการศึกษาหลายชนิด โดยลูกมักอยู่กับแม่จนผ่านการลอกคราบครั้งแรกก่อนจะแยกย้ายออกไป

ภาพของลูกแมงป่องสีขาวนวลหลายสิบตัวที่เบียดเสียดกันอยู่บนหลังแม่ จึงไม่ใช่เพียงภาพแปลกตาในโลกสัตว์เท่านั้น แต่เป็นภาพสะท้อนของ **กลยุทธ์การอยู่รอดที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาอย่างน่าทึ่ง** ในช่วงเวลาที่ลูกยังไม่มีเกราะแข็งแรง ไม่มีความสามารถในการล่าอาหาร และยังป้องกันตัวเองได้ไม่เต็มที่ แผ่นหลังของแม่คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดแห่งหนึ่งสำหรับพวกมัน

แม้เมื่อเติบโตขึ้น แมงป่องแต่ละตัวจะกลายเป็นนักล่าที่สามารถใช้ก้ามและเหล็กในป้องกันตัวได้ด้วยตัวเอง แต่ในช่วงเริ่มต้นของชีวิต พวกมันเคยเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสีขาวที่ต้องเกาะอยู่บนหลังแม่ รอคอยวันที่เกราะภายนอกจะแข็งแรงเพียงพอ ก่อนจะค่อย ๆ แยกตัวออกไปเผชิญโลกกว้างด้วยตัวเอง

จึงอาจกล่าวได้ว่า ภายใต้ภาพลักษณ์ของสัตว์มีพิษที่หลายคนหวาดกลัว **“แม่แมงป่อง” กลับเป็นหนึ่งในแม่แห่งโลกสัตว์ที่มีพฤติกรรมดูแลและปกป้องลูกอย่างใกล้ชิดอย่างน่าสนใจ** และภาพลูกน้อยที่เกาะแน่นอยู่เต็มแผ่นหลังของแม่ ก็คือหนึ่งในฉากอันน่าทึ่งของการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดที่เกิดขึ้นในธรรมชาติมาเป็นเวลานับล้านปี


**#แมงป่อง #แม่แมงป่อง #ลูกแมงป่อง #Scorpion #Scorplings #โลกของสัตว์ #พฤติกรรมสัตว์ #เรื่องน่ารู้ #สาระน่ารู้ #ธรรมชาติน่าทึ่ง**

**********************************

สนใจแวะเยี่ยมชม อีบุ๊ค เกี่ยวกับสัตว์น้ำสวยงาม และ หนังสือ How To ที่มีประโยชน์ของผู้เขียนโพสต์ได้ที่นี่เลยจ้า

https://shorturl.asia/xYrUX

แนะนำนิยายแฟนตาซี ฮาเฮ สัตว์โลกน่ารัก น่าอ่าน ของเจ้าของโพสต์เอง คลิ๊กที่ลิงค์นี้ได้เลยน๊า อ่านสนุกเฮฮาทุกเรื่องเลยจ้า
ลิงค์อ่าน :

https://shorturl.asia/TotVZ

บอร์ดรวมเรื่องราวสัตว์โลกน่ารักชนิดต่างๆจ้า

https://board.postjung.com/board-4304

เริ่มต้นใหม่ ที่ไม่ได้จากศูนย์☺️

         สวัสดีจ้า มาหาสมาชิกเข้ากลุ่มเตะฟุตบอล เพื่อสุขภาพ สำหรับวัยทำงาน ช -ญ (ทุกวัย) เตะกันทุกวันจันทร์ 19.00 , พุธ 19.00  และ ศุกร์  20.00  และ 21.00 ที่สนาม Park Arena กาญจนาฯ ใกล้สาย 1 กทม. สามารถแอ็ดไลน์ OPC เข้าไปได้เลยครับ

หมายเหตุ : มีผู้จัดเจ้าอื่นๆ ในละแวกใกล้เคียงให้ในไลน์ OPC ด้วยเช่นกันจ้า

หากเห็นภาพนี้เป็นครั้งแรก หลายคนอาจเผลอคิดว่าอีกไม่กี่วินาทีก้อนหินมหึมาตรงหน้าคงต้องกลิ้งลงมาตามเนินอย่างแน่นอน เพราะมันตั้งอยู่บนพื้นหินลาดเอียงในตำแหน่งที่ดูหมิ่นเหม่อย่างเหลือเชื่อ แต่สิ่งที่น่าประหลาดก็คือ หินก้อนนี้ไม่ได้เพิ่งมาอยู่ตรงนั้นเมื่อไม่นานมานี้ หากแต่ตั้งตระหง่านอยู่เช่นนี้มายาวนานจนกลายเป็นหนึ่งในภาพจำของเมืองมหาบัลลิปุรัม หรือมามัลลปุรัม (Mahabalipuram/Mamallapuram) ในรัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย

มันมีชื่อโด่งดังไปทั่วโลกว่า “Krishna’s Butterball” หรือ “ก้อนเนยของพระกฤษณะ” ก้อนหินธรรมชาติขนาดมหึมาที่วางตัวอยู่บนเนินหินอย่างน่าหวาดเสียว จนมองเผิน ๆ ราวกับกำลังฝืนกฎแรงโน้มถ่วง เว็บไซต์ด้านการท่องเที่ยวของทมิฬนาฑูเองก็ยกให้ก้อนหินนี้เป็นหนึ่งในจุดน่าสนใจสำคัญของมหาบัลลิปุรัม ขณะที่สำนักงานสำรวจโบราณคดีอินเดีย หรือ ASI ก็มีรายชื่อ Krishna’s Butter Ball อยู่ในบัญชีโบราณสถานที่ได้รับการคุ้มครองจากส่วนกลาง

ก้อนหินนี้มีความสูงราว 6 เมตร กว้างประมาณ 5 เมตร และมักมีการประเมินน้ำหนักกันอยู่ที่ประมาณ 250 ตัน รูปร่างของมันค่อนข้างกลมมน โดยส่วนล่างสัมผัสกับพื้นหินในบริเวณที่ดูเล็กเสียจนไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถรองรับมวลหินขนาดมหึมาได้ เมื่อมองจากด้านล่างจึงให้ความรู้สึกราวกับว่าเจ้าหินยักษ์พร้อมจะกลิ้งลงมาได้ทุกเมื่อ

แต่แท้จริงแล้ว มันไม่ได้กำลัง “เอาชนะแรงโน้มถ่วง” แต่อย่างใด

เสน่ห์อีกอย่างของ Krishna’s Butterball อยู่ที่ชื่อของมัน เพราะชื่อดังกล่าวเชื่อมโยงกับเรื่องราวของ พระกฤษณะ เทพองค์สำคัญในศาสนาฮินดู ซึ่งในตำนานช่วงวัยเยาว์มักปรากฏเรื่องเล่าเกี่ยวกับความชื่นชอบเนยและการแอบหยิบเนยมากินอยู่บ่อยครั้ง ภาพของพระกฤษณะเด็กกับเนยจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเล่าและศิลปะทางศาสนาที่ได้รับความนิยมอย่างมากในอินเดีย พระกฤษณะเองได้รับการเคารพบูชาอย่างกว้างขวางในศาสนาฮินดู และโดยทั่วไปถือเป็นอวตารองค์หนึ่งของพระวิษณุ

เมื่อผู้คนพบก้อนหินกลมขนาดยักษ์ตั้งอยู่ในสถานที่เช่นนี้ จินตนาการจึงทำงานทันที และเกิดการเปรียบเปรยอย่างสนุกสนานว่ามันอาจเป็น “ก้อนเนยของพระกฤษณะ” ที่ตกลงมาจากสวรรค์

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องเล่าทางวัฒนธรรม ไม่ใช่คำอธิบายทางธรณีวิทยา แต่กลับช่วยเพิ่มมนตร์เสน่ห์ให้กับก้อนหินธรรมดาก้อนหนึ่ง จนกลายเป็นสถานที่ที่มีทั้งเรื่องของธรรมชาติ ศาสนา และตำนานซ้อนทับกันอยู่

ความประหลาดของมันยังทำให้เกิดเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ครั้งหนึ่งผู้มีอำนาจหลายยุคหลายสมัยเคยพยายามเคลื่อนย้ายมัน โดยเรื่องเล่าที่แพร่หลายที่สุดเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นในสมัยอังกฤษปกครองอินเดีย เมื่อมีความกังวลว่าก้อนหินอาจกลิ้งลงไปสร้างอันตราย จึงมีความพยายามใช้ช้างหลายเชือกช่วยกันลากออกจากตำแหน่ง แต่กลับไม่สามารถทำให้มันเคลื่อนจากที่เดิมได้ เรื่อง “ช้าง 7 เชือกในปี 1908” ถูกบอกต่ออย่างกว้างขวางในสื่อท่องเที่ยวและบทความเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ แม้รายละเอียดทางประวัติศาสตร์ของเหตุการณ์ดังกล่าวควรถือว่าเป็นเรื่องเล่าที่ต้องใช้ความระมัดระวังในการอ้างเป็นข้อเท็จจริงแบบตายตัว

แล้วคำถามสำคัญที่สุดก็คือ...

ทำไมมันถึงไม่กลิ้งลงมา?

คำตอบไม่ได้อยู่ที่พลังลึกลับ แต่ซ่อนอยู่ในวิชาฟิสิกส์ที่เราเรียนกันนั่นเอง

วัตถุทุกชิ้นบนโลกถูกแรงโน้มถ่วงดึงลงด้านล่างเสมอ และก้อนหินยักษ์ก้อนนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น สิ่งสำคัญคือ ตำแหน่งของ จุดศูนย์กลางมวล หรือ Center of Mass ของหิน เมื่อแนวแรงจากน้ำหนักของมันยังคงตกอยู่ในบริเวณที่ฐานสัมผัสสามารถรองรับได้ หินก็สามารถรักษาสมดุลอยู่ได้ แม้ภาพที่เราเห็นด้วยตาจะทำให้รู้สึกว่ามันกำลังจะล้มก็ตาม

นอกจากนี้ยังมี แรงเสียดทาน ระหว่างพื้นผิวของก้อนหินกับพื้นหินด้านล่างที่ช่วยต้านการไถล แรงโน้มถ่วงอาจพยายามดึงมันลงตามความลาดชัน แต่ตราบใดที่แรงต่าง ๆ ยังอยู่ในสภาวะสมดุลและไม่มีแรงภายนอกมากพอที่จะพามันผ่านจุดวิกฤต มันก็ยังสามารถนั่งนิ่งอยู่บนเนินได้

ดังนั้นสิ่งที่ดูเหมือน “ปาฏิหาริย์แห่งแรงโน้มถ่วง” จึงเป็นตัวอย่างจริงที่น่าตื่นตาตื่นใจของคำว่า สมดุลทางกล

รูปร่างกลมมนของก้อนหินเองก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะมีใครนำหินมาขัดให้เป็นทรงเช่นนี้ แต่เกี่ยวข้องกับกระบวนการทางธรรมชาติที่กินเวลายาวนาน หินในบริเวณมหาบัลลิปุรัมมีภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยหินแกรนิตและโขดหินธรรมชาติ เมื่อเวลาผ่านไป กระบวนการผุพังจากอุณหภูมิ น้ำ ลม และปัจจัยแวดล้อมอื่น ๆ สามารถค่อย ๆ เปลี่ยนรูปร่างของหิน ทำให้ส่วนที่เปราะบางแตกหรือหลุดออก ขณะที่ส่วนที่แข็งแรงกว่ายังคงเหลืออยู่

ธรรมชาติจึงอาจทำหน้าที่เสมือนช่างแกะสลักที่ใช้เวลาหลายพันหรือหลายล้านปีในการแต่งรูปก้อนหินทีละน้อย จนเราได้เห็นรูปร่างแปลกตาอย่างทุกวันนี้

สถานที่ตั้งของ Krishna’s Butterball ก็ยิ่งทำให้มันพิเศษขึ้นไปอีก เพราะมหาบัลลิปุรัมเป็นเมืองประวัติศาสตร์สำคัญของอินเดีย ซึ่งมีโบราณสถานจำนวนมากจากยุคราชวงศ์ปัลลวะ โดยเฉพาะศาสนสถานและงานแกะสลักหินในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7–8 พื้นที่ Group of Monuments at Mahabalipuram ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของ UNESCO และเมืองแห่งนี้มีทั้ง Shore Temple, Pancha Rathas รวมถึงภาพสลักหินขนาดใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ Descent of the Ganges หรือ Arjuna’s Penance

ด้วยเหตุนี้ การมาเยือน Krishna’s Butterball จึงไม่ได้เป็นเพียงการมาดูก้อนหินแปลก ๆ แต่เหมือนกับการเดินเข้าไปในภูมิทัศน์ที่ธรรมชาติและอารยธรรมมนุษย์ดำรงอยู่เคียงข้างกันมายาวนาน

และกิจกรรมที่แทบจะกลายเป็นธรรมเนียมของนักท่องเที่ยวเมื่อมาถึงที่นี่ก็คือ การถ่ายภาพหลอกตา บางคนยืนกางแขนทำท่าเหมือนกำลังประคองก้อนหิน บางคนเอามือดันเหมือนพยายามผลักมันขึ้นเนิน ขณะที่บางกลุ่มก็ยืนเรียงกันทำท่าออกแรงสุดชีวิต ราวกับว่าคนเพียงไม่กี่คนกำลังช่วยกันหยุดหินหนักหลายร้อยตันไม่ให้กลิ้งลงมา ภาพลักษณะนี้พบเห็นได้ทั่วไปจนกลายเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ของสถานที่

แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของ “ก้อนเนยของพระกฤษณะ” อาจไม่ใช่คำถามว่า มันจะกลิ้งลงมาเมื่อไร หากเป็นคำถามว่า ทำไมสิ่งซึ่งดูไม่มั่นคงอย่างเหลือเชื่อจึงสามารถอยู่ในสมดุลได้ยาวนานเช่นนี้

คำตอบก็คือ โลกธรรมชาติเต็มไปด้วยสิ่งที่ดูเหลือเชื่อเมื่อมองด้วยสายตา แต่เมื่อเราใช้ฟิสิกส์และธรณีวิทยาเข้าไปอธิบาย ความมหัศจรรย์เหล่านั้นไม่ได้หายไปเลย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งน่าทึ่งกว่าเดิมเสียอีก

Krishna’s Butterball จึงไม่ได้เป็นก้อนหินที่เอาชนะแรงโน้มถ่วง หากแต่เป็นก้อนหินที่แสดงให้เราเห็นว่า เมื่อรูปร่าง จุดศูนย์กลางมวล แรงเสียดทาน และพื้นผิวมาพบกันอย่างลงตัว ธรรมชาติก็สามารถสร้างภาพที่ดูราวกับปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้ โดยไม่ต้องฝ่าฝืนกฎฟิสิกส์แม้แต่ข้อเดียว

***************************************

สนใจแวะเยี่ยมชม อีบุ๊ค เกี่ยวกับสัตว์น้ำสวยงาม และ หนังสือ How To ที่มีประโยชน์ของผู้เขียนโพสต์ได้ที่นี่เลยจ้า

https://shorturl.asia/xYrUX

แนะนำนิยายแฟนตาซี ฮาเฮ สัตว์โลกน่ารัก น่าอ่าน ของเจ้าของโพสต์เอง คลิ๊กที่ลิงค์นี้ได้เลยน๊า อ่านสนุกเฮฮาทุกเรื่องเลยจ้า
ลิงค์อ่าน :

https://shorturl.asia/TotVZ

บอร์ดรวมเรื่องราวสัตว์โลกน่ารักชนิดต่างๆจ้า

https://board.postjung.com/board-4304

รวมชุดนิยายแฟนตาซี เฮฮา สนุกสนาน ที่ทุกเรื่องอยู่ในจักรวาลเดียวกัน เลือกอ่านเรื่องไหนก่อนก็ได้จ้า มีตอนให้อ่านฟรีกันสนุกๆ มากมายเลยน๊า สนใจแวะมาอ่านกันเพลินๆได้เลยน๊า

ทางแอ็ดดุ๊กฯ เขียนเองเลยเน่อ (ฮา) 

https://www.readawrite.com/?action=user_page&user_id_publisher=80146

มีแบบเป็นการ์ตูน มังงะ ด้วยเน่อ เป็นของนักวาด นามปากกา Kercheng แวะไปติดตามกันได้จ้าที่ X

https://x.com/KerchengManga

https://www.facebook.com/KerchengManga